“Shakey”

Wist je dat een mens ongeveer 6 tot 12 weken nodig heeft om te wennen aan een nieuwe situatie? Om zich die nieuwe situatie eigen te maken en zich daar senang bij te voelen? 6 tot 12 weken?!

Is het dan gek dat ik zoveel mensen hoor die zich ongemakkelijk voelen in de huidige situatie. Die zich onzeker, uit balans en wiebelig voelen? Ik denk het niet. Als je bedenkt wat er vanaf 16 maart jl. allemaal is gebeurd. Wat we met elkaar voor elkaar hebben gekregen? Is het dan gek dat we ons soms vreemd voelen? Uit balans? Moe? Absoluut niet. Sterker nog, het is meer dan normaal. Maar ja…”normaal”, ik weet eigenlijk ook niet meer precies wat dat is.

Je staat er niet alleen voor

Bovenstaande alinea type ik ongeveer 1,5 maand geleden. En daarna liep ik even vast. Vast in mijn inspiratie om te schrijven en vast door al het nieuws dat maar op ons af bleef komen. Het ene moment was het A om twee dagen later B in te moeten zetten en daarna zelfs C. Als een barbapappa die zich kleurrijk als hij is in allerlei bochten kan blijven wringen zonder zijn kleur te verliezen.

Nou vind ik mezelf altijd erg flexibel, meedenkend en meegaand. Maar hierin had ik wel mijn grens bereikt. Toen ik daarover sprak met mensen, bleek dat ik daar helemaal niet alleen in stond. Dat datgene wat je aan de buitenkant ziet, echt niet altijd overeen komt met wat er zich van binnen bij iemand afspeelt. En hoe vervelend dat ook is, ik voelde me wel opgelucht. Door te realiseren dat ook in die gevoelens ik (en wij) niet alleen staan.

Zo kwam het dat ik de afgelopen periode mijn aandacht vooral gericht heb op mijn werk in het sportcentrum. Waar we met zijn allen keihard hebben gewerkt om alle administratieve uitdagingen goed weg te werken. Alle onzekerheid, onrust en veranderingen die dit steeds met zich meebracht, maakten dat ik meer ruimte voor mezelf ging innemen op mijn eigen yogamat.

Ruimte

Door corona moeten we 1,5 meter bij elkaar vandaan blijven. Laat dat nou net de ruimte zijn die mensen soms ongevraagd binnen stappen (al voor corona). Alleen toen noemden we het dat iemand in “jouw space staat” of “in je aura”. En eerlijk gezegd vind ik het geen probleem dat we nu verplicht deze afstand moeten houden, want het geeft mij ruimte. Letterlijk en figuurlijk.

De ruimte die ik weer in ging nemen op mijn yogamat voelde verrijkend en verzachtend. Van zachte yinlessen tot fijne meditaties. Ik ben deze periode aan het gebruiken om mezelf te hervinden op de yogamat.

Was dat nodig dan? Nou, zo nu en dan wel. Door een bewogen en bevlogen 2019 was ik echt voornemens van 2020 een positiever jaar te maken. Dat loopt voor velen van ons anders. In plaats van keihard door te werken en in een modus te schieten van “pakken wat je pakken kan”…ben ik wat meer naar binnen gekeerd. Heb ik de rust opgezocht. Omdat ik die zo nodig had. Omdat de buitenwereld mij daartoe dwong en omdat ik diep van binnen wist dat die verstilling en rust opzoeken voor mij het beste remedie zou zijn tegen alle onrust.

“In de stilte hoor je alles (…)”

Bovenstaande zin heb ik diverse keren voorbij zien komen op social media. En deze zin zoemt sinds het afgelopen weekend constant door mijn hoofd. Door stil te zijn, hoor je zo veel. Je hoort jezelf, je ziel. Je hoort en voelt wat jij echt wilt. En dat is zo mooi aan de stilte opzoeken en mediteren.

Bij mediteren denken we al snel aan zitten op een kussen en vooral heel lang en ongemakkelijk niks doen. Ik kan je vertellen, dat is onmogelijk. In ieder geval voor mij, ik met mijn lange benen en toch wel vaak onrustige geest.

Maar door juist af en toe (korte momenten) stil te zitten, te staan of te lopen, lukt het om ook die stilte op te zoeken. Ik wil echt de nadruk leggen op “korte momenten”. Want al doe je maar 1 minuut een oefening of let je 1 minuut op je ademhaling, dat geeft je al ruimte.

Ratelslang

Dat ik die ruimte nodig heb, kan ik soms letterlijk voelen. In mijn keel en in mijn lijf. Ik vertelde aan een collega dat het voor mij dan voelt alsof er een ratelslang in mij huist. Die continue een bepaalde trilling geeft. Een trilling waardoor ik mij onrustig, onzeker en angstig voel. Door even kort te zitten, naar buiten te staren of een kaarsje aan te steken en in die vlam te staren, stuur ik uiteindelijk die ratelslang terug zijn mandje in. En dan is hij weer een tijdje stil. Soms duurt dat lang en soms denkt hij “wacht maar, ik kom zo weer terug…gna gna”.

Boodschap

Door bovenstaande met je te delen hoop ik dat je misschien wel denkt “ah gelukkig, ik ben niet alleen!”. Want dat is ook precies wat ik dacht als ik ervaringen van anderen hoorde. Probeer voor jezelf momentjes in te plannen om even alleen te zijn. Ook als je drukke bezigheden hebt, met werk of je gezin. Er is altijd ergens een momentje te vinden om even je ademhaling of je voetstappen te tellen.

Die laatste, daar heb ik het niet eerder over gehad. Maar kan echt fijn zijn. Vroeger deed ik veel aan RPM en Spinning en soms was ik zo in gedachten dat het eerder leek alsof ik op een fiets met zijwieltjes fietste. Heel rustig, zonder kracht. Ik was dan volledig kwijt waar ik mee bezig was. Dat kon ik ook wel eens hebben met hardlopen of wandelen. Door mijn stappen te tellen of de slagen die ik maak tijdens het trappen kom ik weer uit mijn hoofd. Heel simpel, 1, 2, 3. En als je gedachten weer afdwalen, dan begin je gewoon weer opnieuw. Dat werkt echt. Probeer het maar eens.

In deze en mijn andere blogs geef ik je tips om goed voor jezelf te blijven zorgen, af en toe momentjes voor jezelf te nemen. Op mijn Vimeo kanaal heb ik een aantal meditaties staan (wat korte en een aantal langere). Doe die lekker als je er de tijd voor hebt.  Tot slot: geniet van de zomer, waar je ook bent.