Ontheemd – ontworteld – “lost”

Zomaar wat woorden die omschrijven hoe het gevoel van quarantaine, van “slimme lockdown”, kan voelen.

Vandaag was ik aan het wandelen en dacht ik ineens, het voelt net zoals vroeger, toen je verkering uit was. Je voelt je op zo’n moment ontworteld, weet niet waar je heen gaat, je weet niet wat er komt en vooral weet je niet hoe lang de pijn die je voelt duurt.

Onzekerheid en angst staan bijna op je voorhoofd geschreven. Eten gaat niet, andere bezigheden genoeg, maar je hebt er de puf niet voor. Je bent “lost”. Niet eenzaam, maar wel alleen.

Niet alleen

Het verschil met wat ik hierboven beschreef, is dat we in deze corona-crisis niet alleen zijn. We hebben elkaar. “We”. Iedereen in Nederland, in de Benelux, in Europa, in de wereld. Dat wat ons nu bindt, is angst, verdriet en onzekerheid.

Maar de verbinding zit ook in mooie dingen. In de teddyberen achter de ramen, in het gezamenlijk klappen voor het zorgpersoneel. In het alleen, maar toch samen, thuis zitten en thuiswerken. Dat schept een band.

Verbinding

Een band die je soms een beetje voelt op straat. Als je iemand tegenkomt en allebei netjes opzij gaat, want tja, die 1,5 meter afstand. Je groet elkaar, met een vriendelijk “hallo” of een knikje.

Of als je bij de drogist staat te wachten om naar binnen te mogen. In de supermarkt waar het boodschappen doen nu langer duurt dan anders. Want ik kan niet met mijn mandje door de winkel sjezen. Ik moet netjes op mijn beurt wachten bij het groenteschap, want over iemand heen buigen om iets te pakken, is een “no-go”.

Allemaal kleine dingetjes die eigenlijk helemaal niet zo erg zijn. Ze maken je iets bewuster en rustiger. Iets meer mindful. Bedachtzaam in de dingen die je doet. En als je even moet wachten, kun je ook even terug gaan naar je gevoel.

Terug naar je gevoel – een oefening

Hoe doe je dat? Terug naar je gevoel? Op het moment dat je iets langer moet wachten bij de kassa, bij het schap van je keuze of gewoon om de winkel in de gaan?

Breng je aandacht eens heel bewust naar wat je op dat moment doet. Hoe sta je? Sta je met beide voeten op de grond of sta je meer op je linker of je rechtervoet? Hoe voel je je? Kijk eens om je heen, zie je waar je bent? Zijn er kleuren die je nu meer opvallen dan anders, of geuren?

Als je je omgeving observeert, dan kun je ook proberen je aandacht naar je ademhaling toe te brengen. Hoe is je ademhaling? Rustig? Of merk je dat je snel ademt, door de drukte of onrust of boosheid die je voelt omdat je moet wachten of om al deze regels die we nu met elkaar na moeten leven?

Om je ademhaling wat tot rust te brengen, kun je 1 hand op je buik leggen, zo ongeveer ter hoogte van je navel. Voel je hand op die plek en adem daar naartoe. Naar je warm hand op je buik. Als het goed is, voel je je hand door je kleding heen. Door je hierop te focussen, maak je bijna als vanzelf je ademhaling rustiger. Je ademt steeds dieper naar je buik toe.

Zo kun je die paar korte minuten dat je extra moet wachten benutten om even terug te komen bij jezelf en bij je gevoel. Om daarna rustig en met iets meer aandacht je weg te vervolgen in de winkel van je keuze.