…deze vraag stelde een vriendin mij laatst. Het deed me weer beseffen dat veel mensen bij yoga denken aan lenigheid, op je hoofd staan en lang zittend mediteren. Zo jammer…want dat is helemaal niet zo. Ja, het kan wel. Maar zoals ik yoga doe en doorgeef, is het vooral belangrijk dat je leert luisteren naar wat je lichaam op een bepaald moment nodig heeft.

Ons lichaam fluistert vaak. Het geeft ons signalen. Waarom heb ik op een bepaald moment hoofdpijn? Pijn in mijn nek of schouders? Wat wil mijn lijf me zeggen? Dat zijn vragen die ik centraal stel in mijn lessen. Vragen die je extra doen stil staan bij jezelf en bij je gevoel.

Voelen

Het draait om voelen. Dat is iets wat we vaak vergeten. Als je leert luisteren naar je gevoel, naar de fluisteringen van je lichaam, dan hoor je wat je nodig hebt. Wat goed voor je is en ook wat minder goed voor je is.

Maar hoe zit het dan met dat op je kop staan? Die ingewikkelde houdingen? Ik zal je vertellen, toen ik in 2014 met de yogaopleiding begon, was ik de eerste maanden elke ochtend aan het oefenen met de hoofdstand. Elke ochtend! Iedere dag weer. Totdat het me na drie maanden lukt. Ik stond – al was het maar kort – in de hoofdstand. YES!!!

Te gek als het lukt – helemaal in zo’n prachtige omgeving.

Gelukt! En dan?

Nadat ik uit de houding kwam, stroomden de tranen over mijn wangen. Waarom? Omdat ik drie maanden lang keihard had gewerkt om een ogenschijnlijk fysiek onmogelijke en zeker moeilijke houding uit te voeren.

Het was natuurlijk tof dat ik daar in die houding stond. Ik trots, manlief trots. Want allebei wisten we hoe hard ik ervoor gewerkt had.

Was die trots anders dan de trots die ik voelde toen ik afstudeerde? Toen ik de finish over kwam na het lopen van marathon. Toen ik mijn vaste baan opzegde? Nee. Die trots was hetzelfde. Wat ook hetzelfde was…de weg er naartoe. Aan al die keuzes, sportmomenten, leermomenten, ging een traject van oefenen vooraf. Van wikken en wegen. Van leren. Van doorgaan. Van niet opgeven.

En dat is wat de hoofdstand je leert. Maar niet alleen de hoofdstand. Elke houding in de yoga waar jij moeite mee hebt, kan je iets leren. Kan je leren angsten te overwinnen. Kan je leren naar je lichaam te luisteren.

Het klinkt cliche..maar het gaat echt 100% om het pad dat je bewandelt. Om de lessen die je gedurende jouw oefening aflegt. Om uiteindelijk daar te komen waar je wilt. Voor de een duurt dat drie maanden, voor de andere vier jaar of een week. Afhankelijk van de grootte van de uitdaging en de moeite die je erin steekt.

Welke pad bewandel jij en hoe?

Geef nooit op!

Die oefening, de hoofdstand, draait om niet opgeven. Om doorzetten. Iedereen kent wel een moment waarop je dat hebt ervaren. Waarop je door wilde gaan, door moest gaan van jezelf. Die hoofdstand die ik vijf jaar geleden begon te oefenen, stond dus vooral symbool voor het overwinnen van de angst om, om te vallen. Het stond voor vertrouwen in mezelf en de kracht in mezelf. En daarna draaide het om beheersing. Ik leerde de oefening kennen en beheersen. Daar komt het luisteren naar je lichaam weer om de hoek kijken.

Achter die oefening (en elke andere yoga-houding) zit dus een wereld van verborgen krachten. En wat die krachten zijn, is voor iedereen weer anders. Het hangt ervan af waaraan jij wilt werken. Waar jij sterker in wilt worden.

Nieuwe les

In de yoga merk ik dat er altijd weer nieuwe houdingen zijn die mij uitdaging geven. Houdingen die ik al jaren doe, gaan soms ineens niet meer. Zo is momenteel de vooroverbuiging een enorme uitdaging voor me. Vroeger kwam ik daar makkelijk in, nu word ik al misselijk bij de kleinste beweging die ik naar voren maak.

Angst, frustratie en ongemak overheersten in het begin. Maar ik probeerde dichter bij mijn gevoel te komen. Wat wil mijn lichaam me zeggen? Waarom lukt nu deze oefening niet zoals ik wil? Of is dit wat mijn lichaam nu wil?

Nadat ik deze houding eerst een aantal weken heb vermeden, ga ik nu de confrontatie weer aan. En heel langzaam merk ik dat er weer wat meer ruimte ontstaat. Een heel klein beetje maar. Maar ik voel het. Ik voel de beweging en de ruimte die ontstaat. Ruimte die ik mezelf kan geven door soms een paar keer diep te zuchten.

Besef, bewustzijn en overgave zijn thema’s die nu bij mij en deze oefening horen. En die hoofdstand…soms doe ik hem, maar niet eens zo vaak meer. Omdat mijn lichaam nu om andere aandacht vraagt. Om andere bewegingen. Maar de wetenschap dat je die ene oefening kan, maakt dat als je die weer oppakt, het net is als bij fietsen, je verleert het niet. Je moet alleen soms je lichaam er weer even aan helpen herinneren hoe het ook alweer ging.