Wat maakt het geven van yogalessen nou zo bijzonder? Wat maakt dat ik hier mijn beroep van heb gemaakt, dat ik hiervoor mijn leven over een hele andere boeg heb gegooid? Is yoga dan zo verrijkend, zo bijzonder? De les die ik vanochtend gaf, bracht wat antwoorden op deze vragen en maakte dat ik er nog eens wat dieper over na ging denken.

Eerste keer

Elke eerste keer is spannend. Zo ook je allereerste yogales. Wat ga je doen? Is het niet te zweverig, is het niet te zwaar, of te licht? Ik stel de mensen die voor het eerst naar een yogales komen altijd even op hun gemak en geef  uitleg over wat we gaan doen. Ik benadruk dat je altijd naar je eigen lichaam moet blijven luisteren. Het is en blijft zo verleidelijk om te kijken naar wat je buurman of buurvrouw op de mat doen, maar dat is  geen graadmeter. Want ieder mens is anders. Ieder lichaam is anders. En datgene wat jij standaard mee neemt naar de les, is je lichaam, met de voordelen en nadelen die er nu eenmaal bij horen.

eerste-yogales-billen-omhoog

Uitrekken met je tong naar buiten

Dan heb je natuurlijk ook nog de oefeningen die je voor de allereerste keer gaat doen. Ik weet zelf ook nog goed, dat ik het soms best ongemakkelijk vond om met mijn billen in de lucht te staan, heftig mijn buikspieren aan moest spannen en dan op het eind van de les ook nog eens mijn tong naar buiten moest steken omdat dat de spieren in mijn gezicht zo ontspant. Nou de eerste paar lessen deed ik dat mooi niet. Want stel je voor dat iemand mij zo zou zien, een beetje een gek gezicht toch? Met je tong naar buiten je even helemaal uitrekken. Maar ja…inmiddels weet ik niet beter en doe ik het zelf natuurlijk ook. En geef ik de oefeningen ook in mijn lessen. Ik weet dat dat de eerste keer ongemakkelijk voelt, maar weet ook, dat gevoel gaat weg. En dan is het nog prettig ook.

Van jong tot oud

Waarom nu zo die gedrevenheid en passie van mij voor het lesgeven? Als ik de mensen na een les ontspannen of geeuwend weg zie lopen, weet ik dat het gelukt is een stukje ontspanning mee te geven. Die ze dan hopelijk de rest van de dag of avond vast houden. Maar ook als mensen actief en enthousiast weglopen, dan is het gelukt om de dynamiek van de asanas om te zetten naar een sterk, krachtig en energiek gevoel in hun lichaam.

Volledig ontspannen na een les.

Volledig ontspannen na een les.

 

Sadhana

Bij het lesgeven is het vooral het doorgeven van mijn eigen yogaervaringen.  Van het lesgeven zelf krijg ik energie, tegelijkertijd ontspant het me. In de yogatraditie wordt je persoonlijke yoga-beoefening ook wel sadhana genoemd. Letterlijk betekent sadhana ‘middel om iets te bereiken’ of ‘spirituele beoefening’. Het lesgeven is dus een onderdeel geworden van mijn sadhana.

“Ik ben geen selfmade man”

Een bekende yogaleraar, B.K.S. Iyengar, omschrijft zijn yogapad en het begrip sadhana in
zijn boek ‘Yoga als levenskunst’ als volgt: “Wat ik door yoga heb geleerd, heb ik ook door middel van yoga ontdekt. Ik ben echter geen selfmade man. Ik ben alleen wat tweeënzeventig jaar van toegewijde yoga sadhana van me heeft gemaakt. Elke bijdrage die ik aan de wereld heb geleverd, is de vrucht van mijn sadhana.(…) Yoga deed mij de grote stroom oversteken van de oever van onwetendheid naar de oever van kennis en wijsheid.”

Boektip

Prachtig hoe deze man sadhana en het doen van yoga omschrijft. Tweeënzeventig jaar lang heeft hij yoga beoefend. Wat ik zo leerzaam vind van de oudere wijze yogaleraren is dat ze vaak met veel bescheidenheid lesgeven en communiceren. Bescheiden maar gedreven.

Docent is ook leerling

Nu ik zelf docent ben, blijf ik opkijken naar de grote (en ook kleine) namen in de wereld van de yoga. Als docent blijf je immers zelf ook altijd leerling. Zo leer ik graag van andere docenten, maar ook van mijn eigen studenten. Van hun worstelingen tijdens oefeningen, van hun beperkingen, positieve ervaringen en enthousiasme. Ieders beoefening, ieders sadhana is anders. En dat samenspel wat je hebt als docent met je studenten maak het het vak meer dan de moeite waard!