Zo zeg! Wat is het ineens deze week weer koud. Ik vergeet altijd, dat als het een paar dagen aangenaam weer is,  het ook nog weleens flink koud kan worden in februari. Niet zo gek natuurlijk. Maar wonderlijk hoe snel je weer kan wennen aan wat warmere temperaturen. Ik vind het altijd zo heerlijk dat ik dan met alleen een dik vest naar buiten kan, mijn jas binnen kan laten. Maar ja, dat zit er deze dagen even niet in.

Ready for take-off?!

Deze ochtend, is de ochtend voorafgaand aan het laatste weekend van de tweejarige yoga-opleiding die ik volgde. Het laatste onderdeel, het theorie-examen staat zaterdag op het programma. Ik staar wat naar buiten, precies op dit moment zie ik twee prachtige zwanen over de singel voor ons huis vliegen. Ze zien er allebei precies zo uit als in de KLM-reclame van vroeger. Ken je die nog? Die zwanen starten op, hun poten en vleugels op het water, ze zetten zich af, en ze maken een prachtig geluid, klaar voor hun volgende vlucht! De vleugels die op het water slaan en hoe ze elkaar achterna vliegen, een prachtig gezicht! Nou is de singel hier voor de deur niet zo heel groot. Als ware het een echte landingsbaan, stoppen ze ook al snel weer met hun opstart-ceremonie en even later zie ik ze samen weer door de singel zwemmen. Ik krijg er een warm gevoel van. Gelukkig maar! Want ik had het dus al even koud.

Start van een reis

Die zwanen doen me denken aan de opstart van mijn studie, ruim twee jaar geleden. Wat onwennig zat ik die eerste ochtend in de shala (zo wordt een yogaruimte genoemd). Met een groep van 22 meiden en 1 man begonnen we aan onze yogareis. Iedereen met zijn of haar eigen motivatie. De één zocht persoonlijke verdieping, de ander met de ambitie om docent te worden en weer een ander wilde haar eigen yoga-beoefening verder ontwikkelen.

Met welke motivatie een ieder ook aan de opleiding is begonnen, het was een bijzondere reis. Eén waarin ik mijzelf ontwikkeld heb. Ik durf voor mezelf te kiezen. En niet alleen dat, ik durfde vorig jaar ook daadwerkelijk voor mezelf te beginnen. Een langgekoesterde wens ging daarmee in vervulling. Mijn weg op het yogapad deed me ook beseffen dat ik meer vrijheid wilde. Ik zegde mijn vaste baan op en koos er voor een aantal prachtige reizen te maken. Ik trok de wereld in én ging de diepte in.

yogaweg

“Practice what you teach”

Persoonlijke groei stond bovenaan.  Door zelf dit groeiproces door te maken, de weerstand te voelen tijdens meditatie, tijdens het oefenen van de  asanas, alleen dan kan ik ook goed lesgeven. Want ik weet hoe het voelt. Die eerste yogales, die worstelingen die je kunt hebben op je mat en daar buiten. Het is niet makkelijk, het gaat niet vanzelf. Maar als je je overgeeft aan de dingen die gebeuren, dan maak je het jezelf allemaal wel iets gemakkelijker.

Afsluiting

En door al die ervaringen, niet alleen tijdens de opleiding, maar ook in alle jaren daarvoor die ik had met yoga, meditatie, mindfullness, maken dat ik me ontwikkeld heb tot de persoon die ik nu ben. Dat klinkt misschien wel wat zoetsappig, want hoor je dat niet iedereen zeggen die voor zijn of haar gevoel een bijzondere transformatie heeft ondergaan? Maar ja, als het zo voelt, dan is dat toch ook gewoon zo? En misschien ben ik ook wat melancholisch omdat de opleiding er nu echt op zit. Een hoofdstuk wordt afgesloten en ik ben ik al begonnen met wat nieuwe hoofdstukken. Of komt het ook  doordat ik toch wat examenstress ervaar en deze zenuwen nu  van mij afschrijf? Zie ik in de zojuist voorbij gaande zwanen mooie symbolen, omdat ik nou eenmaal graag ergens symbolen in zie? Of het nu examenstress is of niet. Dat maakt niet zo veel uit. Feit is dat ik het best spannend vind om zaterdag alle kennis op te gaan schrijven.

2015-01-28-eveline-studeert-5

Aan de studie – voor mijn thuisfront inmiddels een vertrouwd beeld. Geconcentreerd  aan het lezen.

Flashbacks

Want toch vraag ik mezelf af, weet ik straks tijdens het examen alles? Of gaat het zoals vroeger, dat ik van de rijtjes die ik moest leren, ik op één of andere manier er altijd wel 1 vergeet? Ik weet het niet, ik ga erop vertrouwen, de afgelopen maanden heb ik hard geleerd. Wat zeg ik, de afgelopen twee jaar waren één groot leerproces.

Over een uurtje stap ik in de auto, samen met mijn studiemaatje, we overhoren elkaar onderweg waarschijnlijk nog zo’n twintig keer totdat we zeker weten dat we er klaar voor zijn. Want dat gevoel van zenuwen hoort er bij, je voedt elkaar er ook een beetje mee. Gezonde spanning zal ik maar zeggen. Het wordt vast een prachtig weekend. Wordt vervolgd…

Namasté!