Crisis

Een wereldwijde crisis. Landen gaan op slot, mensen zitten binnen, de zwaarste maatregelen ooit genomen in een land dat niet in oorlog is. Maatregelen om te zorgen voor elkaar, voor onze oudere en kwetsbare medemensen. Als je altijd het gevoel had gezond te zijn, maakt elk nieuwsbericht je nu onzeker. Om maar niet te spreken van elke nies, snotneus, (spier-) pijntje of ander ongewoon of onbekend gevoel in je lijf.

Onzekerheid

We zijn onze zekerheid kwijt. Onze regelmaat en vrijheid is weg. En dat gevoel kennen wij hier in het westen helemaal niet. Althans, niet als je nooit een oorlog of armoede hebt meegemaakt. Mijn werk is gesloten. Ik mag er niet komen. Soms fantaseer je wel “wat zou het lekker zijn als je eens helemaal niets hoeft of moet”…nou ik kan je vertellen, als dat dan echt gebeurt, dan sta je wel even te trillen op je benen.

Op zijn kop

De wereld staat op zijn kop, mijn (ieders) leven staat op zijn kop. Mijn zus mag niet naar haar werk, want verkouden en hoesten, want cruciaal beroep. Mijn moeder moet naar haar werk, is risicogroep, maar collega werkt thuis. Mijn vader kan niet naar zijn werk, want het museum waar hij werkt is gesloten. Mijn man mocht niet naar zijn werk, want verkouden. Ik kan niet naar mijn werk, want gesloten. Alle basis en stevigheid die er was, is weg. En dan heb ik toch wel even de tijd nodig om dat een plekje te geven. Voor zover dat na één week al kan.

Een schoon huis

Ik kreeg het ene na het andere filmpje, leuke quote, verhaaltje en opbeurende woorden. Over dat we vooral moeten kijken naar wat dit voor kansen biedt. En dat dit vast ergens goed voor is. Dat we nu tijd hebben voor ruimte, bezinning. Alleen heb ik die momenten liever zelf gekozen, zonder dat ik 1,5 meter afstand moeten houden van mensen. Zonder dat ik me af moet vragen of mijn ouders wel gezond blijven, of mijn man. Veel van die berichten waren voor mij dus iets te vroeg. Tuurlijk, ook mijn huis is nu spik en span. De ramen gelapt, de vloer gedweild, de kast uitgemest. Mijn oma zou trots op me zijn!

Les?

Alle lessen die ik gepland had staan, zijn geannuleerd. We waren met de lessen zo lekker bezig, ik introduceerde de chakra’s. We werkten met balans-oefeningen, simpel en grappig. Soms deden we wat oefeningen vanuit de kinderyoga. Lekker speels en ongecompliceerd.

Die lessen, tja die gaan voorlopig niet door. Hoe ga ik dat doen? Hoe gaan de mensen het doen die wekelijks naar mijn lessen komen? Twee vragen die mij nu ruim 1,5 week bezig houden. En ik heb er nog even geen panklaar antwoord op.

 

Verbinding

Mijn leraar, mijn voorbeeld, degene die mij ooit kennis liet maken met yoga en mindfulness gaf me aan vooral nu verder te gaan met yoga en mindfulness. Want de wereld roept hier nu om. Niet iedereen weet hoe. HOE vind je rust in deze tijd, hoe blijf je dicht bij jezelf? Waar ik mezelf dan mee bezig houd is de vraag: “hoe kan ik nu lessen geven en vertellen over de filosofie, als de wereld voor mijn gevoel nu in brand staat?”. Maakt de hele coronacrisis niet van bijna alles in je leven een bijzaak? Leert het je niet stilstaan bij dat wat echt belangrijk is? Gezondheid en liefde. En de rest…is bijzaak…maar hoe houden we die hoofd- en bijzaken uit elkaar?

En toen was er licht…:-)

Vanavond liep ik op het Centraal Station in Rotterdam en daar zag ik deze spreuk “ruimte scheidt de lichamen en niet de geesten“. Een spreuk van Erasmus. Ik stond op de roltrap en las die spreuk, keek mijn man aan en we wisten allebei. “Dit is het, hier draait het om“. En ik ging weer terug met de roltrap naar boven.

Op die trappen wist ik, ik moet, ik wil ook nu (of juist nu) iets doen met de kennis die ik heb vanuit de yoga en de mindfulness. Ik wist waar het om moet draaien. Ik wist ook dat ik al de hele week denk aan de mensen die altijd naar mijn lessen komen. De mensen die ik nu al twee weken geen les heb kunnen geven.

Inspiratie: here it comes!

Ik ga bedenken hoe ik jullie, lieve yogi’s, op een – bij mij passende – wijze nog steeds kan inspireren met de yogafilosofie. Met mindfulness, ademhalingsoefeningen en ontspanning.

Ik neem daarvoor deze week de tijd om voor mezelf op een rij te zetten hoe ik dat ga doen. Ik laat dat weten o.a. via mijn website. Houd die in de gaten. Ik kan je ook op mijn verzendlijst zetten, dan stuur ik je een mailtje. Wil je dat, mail me dan op: eveline@vishuddha-yc.nl.

Laten we elkaar – ook al zien we elkaar even niet live – op afstand steunen, het beste wensen en hopen dat deze crisis onder controle komt.

Alles gaat voorbij

Terwijl ik deze blog aan het schrijven ben, luister ik op Spotify naar het nummer De Avond van Rob de Nijs (net voordat alle theaters werden gesloten, zaten mijn schoonzus en ik nog bij Rob in het theater, wat hebben we genoten!). Het nummer staat al een tijdje op “repeat” en ineens denk ik, wat hij zingt klopt “je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij, maar ik geloof in jou en mij…”.

Inderdaad…alles gaat voorbij. Die zin kreeg ik vorige week ook een paar keer te horen, toen voelde het nog een beetje te vroeg om dat voor zoete koek aan te nemen, maar  nu begint hij al wat meer in te dalen. Want ja, ook dit gaat voorbij.

Namasté!

(betekenis: ik groet jou, van ziel tot ziel, het licht in mij groet het licht in jou).