Vorige week was ik in de Sivananda ashram in Duitsland. Een week intensief bezig met yoga. Het rooster was lekker vol. We begonnen de dag om 7.00 uur met satsang, waarna een lezing volgde, yogales, pauze, weer een lezing, een yogales, satsang en lezing. Word je al moe bij het lezen van dit rooster? Toen ik hier voor de eerste keer kwam was ik in shock. Ik wist niet hoe snel ik steeds van de ene ruimte naar de andere moest gaan, om maar niet te laat te komen. Deze tweede keer was anders. Ik wist waar ik moest zijn en ik gaf me gewoon over aan het rooster. Hoe ‘yoga’ is dat!?

Het enige wat je kunt doen om zo’n intensieve week een beetje relaxed door te komen is je over te geven aan het programma. En dat is eigenlijk makkelijk, zo bleek deze week. Want je hoeft nergens over na te denken. Alleen goed op te letten bij de lezingen en de lessen, verder wordt er voor je gekookt en slapen gaat als vanzelf na zo’n lange dag. Je hebt een vast ritme, en dat was hetgeen wat ik nog het meest prettig vond.

Als ZZP’er is dat vaste ritme soms ver te zoeken. Ik sta elke dag  vroeg op en na mijn ochtendmeditatie en yoga ben ik klaar voor de dag. Dan vlieg ik soms van hot naar her. Van een netwerkgesprek, naar een lunchafspraak, naar mijn pc om administratie te doen. Je begrijpt, een weekje ashram was goed voor lichaam en geest. Ik rolde mee in het ritme van de dag en liet al het veganistische eten mij goed smaken. De lezingen over Sanskriet zoog ik op als ware het een milkshake. Heerlijk! Ik houd sowieso van taal en deze oeroude taal uit India fascineert mij enorm.

Wat iedereen die uit de ashram komt wel probeert is vooral het relaxte gevoel vasthouden van die week. En dat is soms lastig in de westerse ratrace. Maar, zoals ik altijd zeg, yoga is niet alleen het doen van de asanas, het is ook meegaan op de golven van het leven. En dan ren je de ene dag wat harder dan de andere, je leert hier mee omgaan en vooral, je leert van elk moment te genieten.