“Beat the bridges”…dat staat er op mijn gisteren verdiende medaille. Zondag 11 december, was het weer zover, de Bruggenloop in Rotterdam. Een traditie in december. 6 bruggen, 12.000 lopers allemaal dwars door Rotterdam. Een heerlijke loop waar ik al vaak aan mee heb gedaan. Dit jaar was het weer goed, niet te koud, het was droog en onderweg was er veel muziek.

Hardlopen en yoga

Ik heb al heel wat hardloop-schoenen versleten en startnummers verzameld. Inmiddels heb ik twee marathons gelopen en aan veel 10 km-loopjes en andere wedstrijden meegedaan. Tijdens het hardlopen merk ik dat ik profijt heb van mijn yoga-beoefening.  Zo krijg ik veel beter dan voorheen mijn ademhaling onder controle. En dat komt, zeker als het met het lopen even tegenzit, goed uit. Als ik bijvoorbeeld te snel start, dan zit mijn ademhaling op een gegeven moment best hoog (bij m’n keel). Door goed door te ademen, krijg ik mijn ademhaling rustiger en voelt mijn hele manier van lopen weer een stuk meer ontspannen aan.

Het fysieke aspect van de yoga maakt dat mijn spieren soepel zijn en blijven. Daarbij worden met het hardlopen je spieren korter. Door yoga-oefeningen te doen, rek ik mijn spieren juist weer wat op. En dat is soms echt een heerlijk gevoel, zeker na een lange wedstrijd.

Mediteren

Hardlopen brengt me vaak, na zo’n vijf kilometer,  in een meditatieve staat. Bij het begin van een wedstrijd ben ik vooral bezig met denken “is het eind al in zicht?”, na enkele minuten verdwijnt deze gedachte en ga ik mijn lichaam voelen. Hoe voelen mijn voeten, benen, span ik mijn buikspieren goed aan en loop ik rechtop? Als ik die checks voor mezelf heb gedaan, kom ik in een soort cadans. De cadans van het tempo waarin ik het die wedstrijd ga volhouden. En dat is het moment waarop hardlopen voor mij meditatief kan worden. Dat is een fijn en ontspannen gevoel.

Lichtjes – kerstmuziek en  dan…de finish!

En zo liep ik gisteren, samen met mijn vriend, een redelijk ontspannen Bruggenloop. Het was alweer even geleden dat ik mee had gedaan met een massale loop. Maar zo dichtbij huis, dan moet ik wel mee doen. De sfeer was goed, zoals meestal bij hardloopwedstrijden. In de startvakken is het even doorbijten, door het lange wachten koel ik snel af. Maar op het moment dat ik de start over was, warmde mijn lichaam zich weer op.

Van alle bruggen tijdens deze loop (het zijn er in totaal zes) zijn de Erasmusbrug en de van Brienenoordbrug de twee hoogtepunten. Letterlijk en figuurlijk. Er zit een flink stijgingspercentage in beide bruggen. Om over de aanlooproute naar de van Brienenoordbrug nog maar te zwijgen. Maar, zoals gezegd, het weer zat mee, en wat het geheel zo prachtig maakt, is de sliert van lichtjes, honderden lopers voor me, allemaal met een lichtje om. Op verschillende punten schalt de kerstmuziek uit boxen of zwepen enthousiaste bandjes ons op. En dan loop ik altijd een stukje sneller, het ritme komt in mijn benen en ik stop pas als ik over de finish loop. Vlakbij de finish pakken vriendlief en ik elkaars hand, samen de finish over, dat moment is altijd magisch. “We did it!”